Het leed dat de aftakeling heet: het vervolg

by thatonetime
16 comments

Ruim een jaar geleden deelde ik een update over mijn fysieke gezondheid, over de chronische lichamelijke klachten waar ik mee kamp en hoe het proces naar beterschap verliep. Nu, zo’n veertien maanden later, deel ik hoe het nu met mijn leed gaat. Lees je mee?

Mijn heupklachten: het begin

Even terug naar het begin. In mijn vorige update, die van ruim een jaar geleden, schreef ik over mijn rugklachten. Dat ik al jarenlang klachten heb, maar dat deze pijn nergens aan gerelateerd kan worden. Dat die chronische pijn iets is waar ik klaarblijkelijk mee moet leren leven, hoe triest ook.

In deze update focus ik me op mijn heupklachten. Ik schreef in dezelfde vorige update dat ik last had van pijn in mijn heup, sinds mijn vakantie naar Jordanië. Leuk dacht ik; dagenlang hiken in Petra om alle uithoeken van dit wereldwonder te ontdekken. Mijn heup vond dit blijkbaar iets minder leuk. Na de eerste dag hiken kreeg ik ontzettend veel last van mijn heup. Ik dacht dat het spierpijn was, dat ik misschien iets verrekt had of dat de heup overbelast was. Dat was immers niet een hele gekke gedachte, aangezien ik al niet topfit aan deze vakantie begon door mijn rugklachten.

Ik ging de volgende dag echter gewoon door met hiken, inclusief deze ‘spierpijn’. De spierpijn loop je er ook meestal wel weer uit. De bergen op ging niet heel soepel, maar dat gaat het altijd niet toch? Kortom, in mijn beleving was er niets geks aan de hand en voelde ik – dacht ik – dingen die heel normaal waren in deze situatie.

Ik ging vrolijk verder met mijn trip door Jordanië. Ik ging naar de woestijn in Wadi Rum, ging een aantal dagen snorkelen in de Rode Zee, stak de grens over om Israël te ontdekken, dobberde in de Dode Zee en liep tijdens dit alles flink wat kilometers af. De pijn was immers alweer op de achtergrond, de ‘spierpijn’ was in mijn beleving alweer over.


Eenmaal thuis: het leed van ziekenhuisbezoekjes

Eenmaal thuis ging het leventje gewoon door. Ik ging weer aan het werk en deed mijn ding. Ik had eerlijk gezegd niet heel veel last van mijn heup, totdat ik in oktober een weekendje weg ging naar Amersfoort. Een stadswandeling maken bleek te veel van het goede en na een paar kilometers lopen had ik zo veel pijn in mijn heup, dat ik spontaan mank begon te lopen.

Sindsdien is het leed ook niet echt minder geworden, maar desondanks heeft het nog een tijdje geduurd voordat ik naar de huisarts ging. Ik ben altijd iemand die verwacht dat die dingen vanzelf wel een keer overgaan, maar helaas gebeurde dat niet. Omdat de pijn in mijn heup steeds echter werd, kwam daar dan na een aantal maanden toch het eerste doktersbezoekje.

Zoals in mijn vorige update te lezen is, kreeg ik al snel te horen dat ik te maken had met een slijmbeursontsteking in mijn heup. De huisarts zette hiervoor de eerste spuit in mijn heup. Omdat deze spuit weinig effect had, werd ik doorgestuurd naar het ziekenhuis. Met een foto en een echo van mijn heup werd deze slijmbeursontsteking bevestigd; de pezen waren flink ontstoken. Daarnaast werd er een MRI-scan van mijn onderrug gemaakt, en hier was niets op te zien.

De orthopedisch chirurg heeft in de daaropvolgende maanden nog een drietal spuiten in mijn heup gezet, waarvan de meeste spuiten wederom weinig effect hadden. Tussendoor had ik maandenlang fysiotherapie, dry needling en shockwave therapie, om maar niet te spreken van al die weken dat ik op krukken heb moeten lopen.

Na de zomer van 2020, ruim een jaar later, kreeg ik van de orthopedisch chirurg te horen dat ze niets meer konden doen in het ziekenhuis. Ik mocht geen spuiten meer en de klachten moesten écht vanzelf overgaan. Wel raadden ze me aan om naar Sport Medisch Centrum Papendal te gaan en daar te starten met (revalidatie)fysiotherapie. Vol goede moed ging ik weer aan de slag met andere oefeningen, maar ook hier boekte ik na een aantal maanden weinig tot geen resultaat. Wel werd ik doorgestuurd naar de podoloog, om naar de stand van mijn voeten te kijken. Ik kreeg op maat gemaakte zooltjes, maar ook hierdoor ging jammer genoeg het leed niet weg.

Ik werd uiteindelijk weer teruggestuurd naar het ziekenhuis. Dit keer werd ik naar een andere orthopedisch chirurg gestuurd, maar ik had er inmiddels nog bar weinig vertrouwen in. In het ziekenhuis kreeg ik het zoveelste onderzoek en jawel, de pijn zat nog steeds in mijn heup. Dit keer werd ik direct doorgestuurd voor een MRI-onderzoek van mijn heup en dat vond ik fijn. Ik houd ervan als er gelijk actie wordt ondernomen.


De MRI-scan

Vlak voor de meivakantie van 2021 had ik de afspraak voor het MRI-onderzoek. Vóór de MRI-scan kreeg ik contrastvloeistof toegediend. Via een naald werd dit direct in mijn heupgewricht gespoten, waarna ik eventjes heel veel moeite had met lopen. Ze dienen vloeistof toe in een gewricht waar normaliter amper vloeistof inzit, dus dat was op zich niet heel prettig. Vervolgens werd de MRI-scan afgenomen en na een half uurtje stond ik weer buiten.

Een week later had ik weer een afspraak in het ziekenhuis om de uitslag van het MRI-onderzoek te bespreken. Ik hoopte oprecht dat er iets uit dit onderzoek zou rollen. Ik dacht: ‘laat er maar iets aan de hand zijn, dan weet ik in ieder geval waarom de pijn niet overgaat’. Met die gedachte ging ik het gesprek in met de orthopedisch chirurg.

Tijdens dit gesprek kreeg ik eindelijk het verlossende woord: het labrum in mijn heup is afgescheurd. Hoe gek het wellicht ook klinkt, ik was zo blij met deze woorden! Ik was zo blij dat ik na 21 maanden ein-de-lijk meer duidelijkheid had over het leed wat ik had.


Het leed dat een labrum Laesie heet

De orthopedisch chirurg legde uit dat ik een labrum laesie had.

In het kort uitgelegd: het heupgewricht bestaat uit de (heup)kop die beweegt in de (heup)kom in het bekken. Tussen de kop en de kom zit kraakbeen. Aan de rand van de kom zit een dikke rand van kraakbeenachtig weefsel: het labrum. Het labrum zorgt ervoor dat de kop stevig in de kom blijft zitten. Dit labrum is bij mij dus (af)gescheurd.

Een labrumscheur kan natuurlijk weer vastgroeien, maar in mijn geval kunnen we wel stellen dat het niet aan de orde is na zo’n lange tijd.

leed labrum laesie

De operatie

Samen met de orthopedisch chirug heb ik besloten om me hieraan te laten opereren, omdat ik weer pijnvrij door het leven wil gaan. Ik wil mijn hond weer kunnen uitlaten zonder pijn, en weer lange wandelingen kunnen maken.

Tijdens deze operatie zal de orthopedisch chirurg het labrum met schroeven vastzetten. Na de operatie zal er een revalidatieperiode zijn van ongeveer vier tot zes maanden. De eerste vier tot zes weken mag ik eigenlijk niets doen, waarna de revalidatieperiode begint. Hopelijk ben ik na een paar maandjes weer pijnvrij op de been, maar ik besef me dat de revalidatieperiode best pittig gaat zijn omdat mijn lichaam de afgelopen twee jaren flink is afgetakeld.

Ik moet nog even wachten op de operatie. Naar alle waarschijnlijkheid wordt ik ergens half september geopereerd. Ik heb dus nog een paar maanden om me hierop voor te bereiden.


Ik ga er echter het beste van maken en ik kan niet wachten totdat ik weer pijnvrij de trap kan oplopen, zonder pijn met Neo kan wandelen, meerdaagse hikes in het buitenland kan maken, lekker de bergen in kan gaan, pijnvrij op deze heup kan liggen of überhaupt zonder pijn de dag door kan komen! Laat dat leed maar gauw verleden tijd zijn. Daar gaan we voor!

I’ll keep you posted!

♥ Janet

16 comments
0

You may also like

16 comments

Linda 29 mei 2021 - 10:54

Wat fijn dat je eindelijk weet wat er is! En hopelijk gaat de operatie je helpen om weer pijnvrij door het leven te gaan. Echt vreselijk om altijd pijn te hebben. Ik heb zelf een jaar lang last gehad van mijn heup, ik zat soms huilend op de fiets. Toen ik na lach wachten eindelijk de HA belde kreeg ik te horen dat ik maar paracetamol moest slikken. Ik was zo boos. Het is na nog een tijdje doorlopen met heel veel pijn, na 1 bezoek aan de fysio ineens over gegaan. Mazzeltje denk ik dan maar, want het kan dus nog veel erger. Sterkte!

Reply
Mirre 29 mei 2021 - 10:28

Wat heftig zeg! Sterkte, en ik hoop dat het snel beter met je gaat.
Mirre onlangs geplaatst…De leukste activiteiten in de stad GroningenMy Profile

Reply
Kelly 28 mei 2021 - 17:59

Jeetje, wat heftig! Wel fijn dat er eindelijk een oorzaak gevonden is. Hopelijk helpt de operatie zodat je weer pijnvrij door het leven kunt.

Reply
Melanie Hoogvliet 24 mei 2021 - 11:15

Wat fijn dat je eindelijk weet hoe het komt en je er aan geholpen kan worden. Het herstellen is pittig ik heb het gelukkig niet bij mijn heup gehad maar een vergelijkbare operatie aan mijn hand. Maar ik ben super blij dat ik het heb laten doen en heb nu al veel minder pijn.

Reply
rachel 24 mei 2021 - 10:49

er is iig iets aan te doen 😉 en ondanks het niet niks is zeg ik altijd ” dan heb je het iig geprobeerd” toch

Reply
Manon 23 mei 2021 - 13:34

Heel fijn dat er iets gevonden is. Licht aan eind van de tunnel, hoe ver dat ook mag zijn.

Reply
Jasmina 20 mei 2021 - 18:30

Jeetje wat een verhaal…ik kan me voorstellen dat je niet kan wachten tot je weer pijnvrij leeft…heel veel sterkte en bug hug

Reply
Lindaschrijfthetop 20 mei 2021 - 12:40

Dat is echt van het kastje naar de muur gestuurd worden. Wat fijn dat je weet wat je nu mankeert en dat je geopereerd kan worden. Op naar een mooi 2022!

Reply
Mandy Eggens 18 mei 2021 - 23:48

Oh wat balen zeg voor zo’n avonturier als jij! Ik hoop ook dat je weer snel pijn vrij bent en je weer leuke dingen kunt doen, en de simpele dingen zoals pijnvrij trap lopen. Sterkte!

Reply
Melissa 17 mei 2021 - 13:51

Oei dat is niet niks. Ik ga zelf nu naar chiropraxi om mij te helpen bij aantal klachten. Hopelijk voel je snel betere
Melissa onlangs geplaatst…Lifestyle| Kleine toilet make overMy Profile

Reply
Rory 17 mei 2021 - 11:36

Jeetje joh. Wat een verhaal. En dat het zolang heeft geduurd voordat je dit nu weet. Aan de andere kant is het wel fijn dat je nu eindelijk weet wat er is en dat er daadwerkelijk ook iets ‘stuk’ is. Zo ben je niet meer in ontwetendheid. Desalniettemin blijft het ruk. Zeker met wat er allemaal aan zit te komen. Veel sterkte in ieder geval. Ik kan mij heel goed voorstellen dat je straks weer ‘gewoon’ wilt kunnen wandelen en alles wilt kunnen doen.
Rory onlangs geplaatst…Zuiverende anti-ageing? Age-Purify by Filorga. Hoe werkt dat dan precies?My Profile

Reply
Woody Kleene 16 mei 2021 - 18:40

Komt goed schatje!! ♡

Reply
Gea Scholtens 16 mei 2021 - 05:55

Jeetje, wat een pech he al dat doorsturen altijd. Het lijkt mij ook niet zo fijn om hier mee rond te lopen.

Reply
Jouvence 15 mei 2021 - 18:42

Klinkt erg pijnlijk het afscheuren van je labrum. Hopelijk verloopt de operatie en het herstel spoedig!

Reply
Sanne 14 mei 2021 - 20:58

Fijn dat je weet wat het is, ik kom graag met Neo wandelen hoor! 😘

Reply
nicole orriens 14 mei 2021 - 14:32

Tsjonge dat is niet niks allemaal zeg. Wel heel fijn dat er iets aan te doen is, maar zo’n operatie is ook niet niks natuurlijk.
nicole orriens onlangs geplaatst…Opwindend nieuws: uilskuiken op komst!My Profile

Reply

Leave a Comment

CommentLuv badge

This website uses cookies to improve your experience. We'll assume you're ok with this, but you can opt-out if you wish. Accept Read More