That One Time #3 | die ene keer dat het vliegtuig bijna neerstortte

by thatonetime
52 comments

That One Time.. Reizen gaat over die ene keer. Die ene keer dat ik zoiets gaafs, bijzonders of moois meemaakte. Reizen gaat over herinneringen. Hoewel ik heel veel fijne en mooie herinneringen heb aan mijn reizen, gaat het niet altijd over rozen. Vandaag deel ik mijn persoonlijke horror-ervaring met jullie toen het vliegtuig bijna neerstortte en ik oprecht dacht dat er een einde aan mijn leven kwam.

In de zomer van 2014 ging ik op reis naar Australië. Na mijn avonturen in 2011-2012 waar ik een jaar door dit prachtige land had gereisd, was het tijd om terug te gaan. Ik had heimwee naar dit fantastische land en was benieuwd naar alles wat ik tijdens mijn eerste reis moest overslaan. Helaas was het deze keer niet weer een jaartje weg, maar een magere zes weken. Lang leve de zomervakantie.

Zes weken lang heb ik genoten aan de oostkust van dit prachtige land. Door de bergen van de Blue Mountains, langs de stranden in the Whitsundays en over het zand op Fraser Island. Wat een prachtige reis was het en mijn geluk kon niet meer op. Totdat ik weer naar huis moest. Naast een hele dosis teleurstelling dat ik dit prachtige land voor de tweede keer moest verlaten, stond me nog een hele tegenslag te wachten. Ik wist dat alleen nog niet.

The Blue Mountains, Australië
Noosa, Australië
Great Ocean Road, Australië
Fraser Island, Australië - toen het vliegtuig bijna neerstortte.

Mijn horrorverhaal: toen het vliegtuig bijna neerstortte

Tevreden en gelukkig stapte ik op het vliegtuig richting Nederland. Met een tussenstop in Bangkok zou ik ruim een dag later weer op Nederlandse bodem staan en ook gelijk weer aan het werk moeten. Deze beruchte vlucht van Sydney naar Bangkok gooide echter roet in het eten. Bangkok heb ik nooit gehaald.

Al vroeg in de ochtend was ik op het vliegveld om mijn vlucht van 10.00 uur te pakken. Ingecheckt en al was ik er helemaal klaar voor om naar huis te gaan. Ik liep het vliegtuig in en moest nog bijkomen van de zware avond ervoor. Het was bloedje heet in het vliegtuig want de airco stond uit. Lekker dan. We waren klaar voor vertrek en het vliegtuig reed richting startbaan. We bleven echter zo’n 20 minuten wachten waarna we bericht kregen dat er wat ‘kleine problemen met de motor’ waren en terug moesten naar de hangar. Op dat moment boeide het me niet. Het enige wat ik wilde doen was vertrekken en hopelijk een beetje slapen. Éénmaal terug bij af kregen we gelukkig al na een kleine 10 minuten bericht dat we konden vertrekken. Yay, gelukkig. Achteraf kwamen natuurlijk pas de vraagtekens hoe ze binnen 10 minuten motorproblemen kunnen fixen.

Ik was blij dat we konden vertrekken. En de airco stond aan, top! Het vliegtuig steeg op en zo begonnen we aan een rustige reis, niets aan de hand. Ik keek een filmpje, at een ontbijtje en probeerde wat te slapen.

Maar toen begonnen de problemen. Halverwege de vlucht dropte het vliegtuig opeens van 40.000 ft naar 14.000 ft, zomaar. Hoewel het aardig benauwd werd, gingen er nog geen belletjes rinkelen. Het cabinepersoneel deed hun best om alles paniekerig weg te werken maar zeiden niets. Totdat dat éne bericht kwam van de piloot: “ladies and gentleman this is the captain speaking. We have encountered a crack in the windscreen and we will be making an emergency landing in Bali, please remain calm”. Dit was het bericht. Mensen in het vliegtuig merkten op dat we zo snel in hoogte gedropt waren, maar we kregen geen bericht hierover. Ook ging het vliegtuig drastisch in snelheid achteruit van 800 km/u naar 400 km/u maar ook hier kregen we geen bericht over. Mensen begonnen vragen te stellen aan het personeel, maar deze hielden paniekerig hun mond. Een barst in het raam is toch heel erg? Bali is nog 90 minuten. Hoe moeten we dat overleven?

Niemand wist wat er aan de hand was en waar we aan toe waren. Voor mij begonnen mensen in elkaars armen te huilen en dankzij het domino-effect was de paniek bij de passagiers toegeslagen. Ook bij mij. Wat was ik bang. Ik moest naar het toilet en de stewardess zei tegen me dat als de zuurstofmaskers tevoorschijn kwamen, ik deze op het toilet moest opzetten en me goed vast moest houden. Met dit bericht was mijn paniek compleet. Wat een hel. Het zuurstofmasker kwam gelukkig niet. Ik ging snel terug naar mijn stoel want inmiddels had iedereen bericht gekregen dat we de riemen vast moesten doen. “you fasten your seatbelt or you will die!” waren de berichten die de passagiers kregen van het cabinepersoneel. Zo goed waren ze erin om hun paniek te verbergen.

Zwetend van de angst ging ik mijn laatste minuten tellen. Moet ik serieus op deze manier aan mijn einde komen? We kregen bericht dat we eigenlijk een noodlanding in zee moesten maken maar dat dit geen optie was omdat één van de motoren ermee op was gehouden. Holy shit. Weten mensen nog welk nummer ik gedraaid wil hebben op mijn begrafenis? Hoelang kun je doorvliegen met drie in plaats van vier motoren? Compleet in paniek keek ik angstig om me heen. Waarschijnlijk leek ik nog aardig kalm van buiten, maar van binnen ging ik kapot. Ik zag in de ogen van de personen naast me dezelfde paniek. Zo alleen als op dit moment had ik me ook nog nooit gevoeld. Wat had ik graag gewild dat ik op dat moment iemand bij me had gehad, maar nee.. ik moest zonodig alleen op reis.

90 minuten hadden nog nooit zo lang geduurd. Op miraculeuze wijze kreeg de piloot het vliegtuig ook nog heel aan de grond. Ik ben nog nooit zo blij geweest om aan de grond te staan. We kregen bericht dat de druk uit het toestel twee keer was weggehaald, waardoor de zuurstofmaskers hadden moeten komen. Is dus niet gebeurd. We kregen ook bericht dat er geen barst in de ruit zat, maar dat de ruit compleet aan diggelen lag. Levensgevaarlijk en gelukkig kwamen we ook hier pas achter nadat we geland waren. We kwamen er ook achter dat Singapore nog 30 minuten vliegen was toen alles gebeurde en dat er toch voor gekozen was om 90 minuten terug te vliegen naar Bali. Waarom? 

Stinkend van het angstzweet begon ik een beetje bij te komen. Hoe angstaanjagend stil het aan boord was 90 minuten lang, ondanks de paniek en gehuil van mensen. De ontlading kwam nu pas bij ons. Alsof we 90 minuten met onze adem ingehouden van de spanning hadden gezeten. Wat een opluchting. Nu pas kwamen we erachter hoe onveilig het vliegtuig was en dat we van geluk mochten spreken dat we hier überhaupt stonden. Met de boodschap dat er al problemen waren met de motoren voordat we vertrokken, beseften we dat dit vliegtuig niet eens had mogen vertrekken. Boos, bang en opgelucht tegelijkertijd.

Het was 15.45 uur toen we landden op Bali en onzeker over hoe het verder moest gaan. We kregen nog steeds geen woord uit het cabinepersoneel. Het enige bericht wat we kregen was één van de piloot: “we are just trying to figure out the problem and will let you know what is happening as soon as possible”. Hoe vaag kun je zijn? We moesten maar blijven zitten. Mensen waren moe, hongerig en wilden zo snel mogelijk uit dit rotvliegtuig. Achter me werd een kerel woest omdat hij wilde roken, dus hij is dit maar boos op het toilet gaan doen omdat alles zo lang